Deze anonieme audiobrieven getuigen van het leed van degenen die thuis zijn gebleven. De moeder vraagt zich bijvoorbeeld af of ze haar zonen ooit nog zal terugzien. Zullen ze zich redden in die verre stad? Zullen ze ooit terugkeren naar hun vaderland en hun geboortegrond? De emotioneel geladen gesprekken worden afgewisseld met religieuze gezangen, zingende kinderen, verhalen over het wisselen van geld of problemen met visa en paspoorten.
Locus legt deze gevonden beelden over beelden die hij zelf heeft gemaakt van sociale woningen in Brussel (bijvoorbeeld van de Logements Molenbeekois, een sociale woonwijk die goed bekend is bij de eerste generatie Marokkaanse immigranten), of van de eerste Brusselse metrolijnen (die grotendeels door immigrantenarbeiders zijn aangelegd). Omdat de banden meerdere keren zijn gebruikt, zijn er onherkenbare geluidsfragmenten hoorbaar tijdens de gesprekken. Ook het geluid en de geluiden van het bedienen van de cassetterecorder maken deel uit van de soundtrack.
‘The Distance Between Us’ leest als een dialoog tussen gemeenschappen uit het Oosten en het Westen en tussen momenten in de tijd – het heden en een onzeker verleden. Het werk is een spookachtige audiovisuele mantra. Het lijkt te bestaan uit echo's van wat was en getuigt van dingen die nog steeds heel tastbaar zijn in de straten van de Belgische hoofdstad.
