Maar de coronacrisis duwt ook diepere problemen naar de oppervlakte: de cultuursector is een lappendeken van statuten waarbij flexibiliteit cruciaal is. Paradoxaal genoeg zorgt net die flexibiliteit ervoor dat heel wat artiesten vandaag met lege handen staan want geen job, geen steun. Meer dan vierduizend artiesten vallen uit de boot. Het wordt pijnlijk duidelijk en urgent dat er vandaag geen volwaardig kunstenaarsstatuut bestaat.
De cultuursector is echter ook een ingewikkeld ecosysteem van grote en kleine spelers, allen met hun eigen belangen die niet altijd in één lijn liggen. De oprichting van één artiestencoalitie midden in de crisis is dan ook een historisch kantelpunt voor de sector. Hiermee werd een draagvlak gecreeërd om politiek lobbywerk succesvol aan te vatten. Net op het moment dat de artiestencoalitie een opening voor debat vindt en de cultuursector de minimale ruimte die ze krijgen maximaal benut, barst de tweede coronagolf los in Antwerpen.
Cultuur gaat meteen weer op slot, zonder uitleg, zonder stevige argumenten. Dat betekent een absoluut dieptepunt, waarop artiesten zelf hun lot in handen nemen... De coalitie ijvert voor een fundamentele verandering in het statuut van artiesten maar botst op zware tegenkanting vanuit politieke hoek. Hoe bepaal je wie artiest is? Hoe vergoed je iemand die maanden aan iets werkt en dat ‘iets’ duurt maar een uur?
Tijdens de lockdowns begint zich steeds scherper een fundamentele vraag af te tekenen: welke keuzes maakt de samenleving in een crisissituatie en welke plaats neemt cultuur daarin?
Foto: © Lies Van der Auwera
