Tijdens research voor een boek verneemt journaliste Kristien Dalemans dat elke maand in de haven van Antwerpen containers gelost worden met menselijke resten. De havenarbeiders hebben dit toevallig ontdekt toen ze een lekkende en stinkende container opzij lieten zetten, omdat hij niet voldeed aan de veiligheidsvoorschriften. In de smurrie van weefsels, afgezette ledematen en bebloede watten, herkennen de mannen zeer duidelijk menselijke foetussen. De arbeiders zijn geschokt, vooral als ze vernemen dat zulke transporten twee tot drie keer per maand plaatsvinden.
Net als de arbeiders heeft Kristien heel wat vragen waarop niemand blijkbaar het antwoord kent. Met de schaarse informatie waarover ze beschikt, gaat de journaliste op onderzoek.
Stinkende zaakjes is in de eerste plaats een internationale speurtocht naar de herkomst van menselijk afval, maar tegelijkertijd ook een reflectie over hoe met menselijke resten en onderzoek ook nog na de dood grof geld wordt verdiend. Hoewel dit boek leest als een speurdersroman, gaat het niet over fictie. Dit zijn waargebeurde feiten.
