Vlaanderen telt naar schatting 30.000 hoogbegaafde leerlingen in het lager en secundair onderwijs: 2,5% van de totale schoolgaande jeugd. Zonder gepaste begeleiding dreigen die leerlingen uit de boot te vallen. Ze ontwikkelen faalangst, worden schoolmoe of presteren onder hun mogelijkheden. Vlaamse scholen worstelen met de begeleiding van hoogbegaafde leerlingen. Dat is niet zo vreemd. Hoogbegaafdheid maakt geen vast deel uit van de lerarenopleiding.
Sinds 2019 investeert onderwijsminister Weyts in gepaste detectie en begeleiding van hoogbegaafde leerlingen. Scholen met expertise leiden andere scholen op in lerende netwerken. Een goede zaak, vinden betrokkenen, experten en hulpverleners. Alleen ligt het werkingsbudget erg laag. Met één miljoen euro per jaar investeert Vlaanderen 47 keer minder in aangepast onderwijs dan Nederland.
Dat minister Weyts hoogbegaafdheid op de agenda zette, juicht iedereen toe. Dat hij vergeet om voldoende middelen en zorguren te voorzien, leidt tot onbegrip. Wie snel leert, heeft evenveel nood aan begeleiding als wie traag leert, klinkt het unisono. Maar in ons onderwijs gaat het gros van de middelen naar die tweede groep. Daarop zoeken ouders hulp buiten de schoolmuren. Bij dure en vaak beperkt opgeleide hoogbegaafdheidscoaches waarnaar Weyts’ projectwebsite overigens zelf verwijst. Ondanks alle goede bedoelingen blijft hoogbegaafdheid een luxeprobleem voor ouders die privéonderwijs en -begeleiding kunnen betalen.
