De VN lijkt steeds machtelozer te worden in het aanpakken van grote mondiale conflicten, waarbij dagelijkse persconferenties het onvermogen van de organisatie blootleggen om meer te doen dan alleen verklaringen van bezorgdheid af te geven. De structuur van de Veiligheidsraad, met vijf permanente leden die vetorecht hebben, heeft geleid tot wat deskundigen een “aanvaardbaar niveau van disfunctioneren” noemen, dat de geloofwaardigheid en effectiviteit van de organisatie ondermijnt.
Terwijl westerse landen worstelen met de verlamming van de VN, organiseert China een strategische transformatie van de organisatie van binnenuit. Via zijn “Global Government Initiative” bouwt Peking allianties op met landen uit het Zuiden en positioneert het zich als een betrouwbaar alternatief voor het traditionele leiderschap van de VS. Dit gebeurt niet in het geheim, maar speelt zich openlijk af in de zalen van de VN, waar China samen met bondgenoten als Rusland, Pakistan en Qatar een visie op de organisatie promoot die economische ontwikkeling en stabiliteit voorrang geeft boven westerse concepten van politieke vrijheden en mensenrechten.
Ondanks deze structurele problemen en concurrerende visies blijft de VN essentieel voor humanitaire hulp en ontwikkelingsprogramma's die mensen in crisisgebieden als Oekraïne, Gaza en Soedan in leven houden. In de woorden van voormalig secretaris-generaal Dag Hammarskjöld: de VN is niet opgericht “om ons naar de hemel te brengen, maar om ons te redden van de hel”.
