Trui Hanoulle is fotograaf, verhalenverteller, grafisch ontwerper, leraar, motorrijder, langeduur-reiziger, queer.

Vanaf 1999 reisde Trui Hanoulle meermaals overland op de motor vanuit België richting India en verder. Met medereiziger en schrijver-journalist Gaea Schoeters, maakte ze het boek 'Meisjes, moslims & motoren', heruitgegeven in 2018, over een lange motorreis door Turkije, Iran, Centraal-Azië, Oman en Jemen. Hun ontmoetingen onderweg lagen aan de basis van het boek en leidden tot andere reizen in Eurazië.

Ze publiceerde reportages in De Standaard en De Morgen: "Queer tango in Istanbul" over queer activisten in Turkije en het Midden Oosten; "No room but a view", foto's en video, verhaal opgetekend door Gaea Schoeters; "en wie ben jij?", (zelf)portretten van nieuwkomers, ook tentoongesteld in in de Krook, hoofdbibliotheek in Gent; " #elektrogirl", een reis van België naar Istanbul en terug op een elektrische motor.
Ze is vaste freelancer met foto's en verhalen in motortijdschriften in binnen- en buitenland, telkens met focus op vrouwen die ze ontmoet. 
Met een groep jonge nieuwkomers, een Steinerklas, en verschillende kunstenaars, realiseerde ze de theatervoorstelling "Schaduwtrein", als grafisch ontwerper specialiseert ze in boeken en fotoboeken, en als leraar voor volwassenen, jongeren uit beroepsonderwijs en nieuwkomers, zet ze volop in op haar kennis als fotografe en grafisch ontwerper, en op haar reiservaringen.

Als motorrijder is ze gelinkt aan diverse internationale vrouwenmotorgroepen, smeedt diepgaande vriendschappen en schrijft over de ervaringen van vrouwen in vaak moeilijke contexten. 
Ze woonde enkele maanden in Armenië, doorkruiste Iran meermaals in alle richtingen op de motor, en blijft telkens haar lange reizen combineren met het fotograferen en optekenen van boeiende verhalen.

Info

Naam
Trui Hanoulle
Expertise
gelijke kansen, emancipatie, gender, LGBTQI+, mobiliteit, Eurazië, onderwijs

Gesteunde projecten

#NoMeansNo in Bangladesh

  • Gelijke Kansen
  • Mensenrechten
  • Mobiliteit

De vrouwen in de Bengalese hoofdstad Dhaka hebben er genoeg van: ze willen over straat kunnen en gaan werken zonder dat mannen hen lastigvallen. En dus organiseren ze maar hun eigen vervoer door het onmogelijk chaotische, dichtslibbende verkeer: een motortaxi met een vrouw aan het stuur. Of ze schaffen zich zelf een motor aan. In het begin als witte raaf met alle tegenkantingen en soms regelrechte aanvallen vandien. Nu steeds talrijker, sluiten ze de rangen, vormen motorclubs en rijden betogingen tegen geweld op vrouwen voor.