Het dampende opengesneden kadaver steekt roze af tegen het groezelig vuile landschap en de 2 grauwgrijze mannen. Het lijkt of het dorp met alles erop en eraan in een grote inktpot gedipt werd. Zoals de omringende heuvels en de bossen in een straal van 25 kilometer. De huizen zijn met een zwarte roetlaag bedekt, de voetstappen van de inwoners laten witte sporen na in de zwarte sneeuw.
Dertig jaar later ga ik opnieuw naar Copsa Mica om met de mensen te praten over het dorp van toen.
Foto: © Marleen Daniëls
